15

-Niesamowity dzień.

-powiedział zamyślony Niall.

-Racja.

-odparłam, wtulając się w swój sweter. Było strasznie zimno, coś koło godziny 21. Nie dość, że zimno, to ciemno jak w... no, ciemno.

-Zimno ci?

-spytał troskliwie.

-Tak... trochę.

Niall opatulił mnie swoją wielką bluzą i od razu było mi cieplej. Siedzieliśmy w dwójkę na ławce przed wytwórnią. Harry, Nick i Ash poszli już do domu. Niall czekał na kumpla, który miał zabrać go do domu. Ja natomiast czekałam na Joe.

-Nie chcę niedzieli... To chyba najgorszy dzień tygodnia.

-powiedziałam cicho.

-Dlaczego?

-Po niedzieli jest poniedziałek... poniedziałek to szkoła, czyli powrót do tego wszystkiego, do tej męczarni.

-Nie martw się. Jutro przecież się spotykamy, nagramy coś. Nie będziesz miała czasu o tym myśleć.

-Właśnie, nie jesteś zły? W końcu niedziela powinna być dniem wolnym, a przeze mnie musisz jutro pracować.

-spytałam. Jeszcze w studio, umówiłam się ze wszystkimi, że skoro chcemy się w miesiąc wyrobić z albumem, musimy pracować też w niedziele. Cały tydzień.

-Nie, skąd? Kocham muzykę, więc dlaczego nie miałbym spędzać tygodni z moją ukochaną?

-spytał, lekko się uśmiechając.

-Cieszę się, że nie masz mi tego za złe.

-odparłam, patrząc się na Nialla z uśmiechem.

-Demi!

-usłyszałam głos Joe. Biegł w naszą stronę.

-Joe!

-wstałam z ławki i również do niego podbiegłam rzucając mu się w ramiona i witając buziakiem.

-Wybacz, Niall, muszę już iść. Pa!

-powiedziałam po chwili, oddając blondynowi bluzę.

-Pa!

-odparł. Szłam z Joe za rękę rozmawiając o dzisiejszym dniu. Chwaliłam się, jak dobrze mi szło, a on cały czas mi powtarzał, że jest ze mnie dumny.

-Cieszę się, że jutro spędzimy ze sobą trochę więcej czasu!

-powiedział obejmując mnie. Z początku nie pojęłam, o co chodzi, ale kiedy zrozumiałam, zrobiło mi się smutno.

-Tak właściwie... Jutro nie mogę, Joe. Chyba, że wieczorem, o 19.

-Jak to? Jutro niedziela, powinnaś mieć wolne!

-Ostro pracujemy nad albumem i jeśli chcemy wyrobić się z nim w miesiąc, albo krócej, musimy pracować dzień w dzień.

-powiedziałam niepewnie, zatrzymując się i patrząc Joe głęboko w oczy.

-Aha...

-przerwał-

Czyli... Muzyka jest dla ciebie ważniejsza niż ja?!

-wykrzyknął.

-Co ty odwalasz Joe?! Skąd! Po prostu... chcę jakoś wyjść na prostą, coś osiągnąć, a żeby to osiągnąć, muszę pracować i...

-zaczęłam się tłumaczyć

-A może po prostu chcesz spędzić czas z Niallem?

-wykrzyknął wściekły Joe.

-Kurde, Joe! Spędzam czas z Niallem, ale tylko w studio! Jest moim kolegą, pracujemy razem, to nie ja wybierałam członków mojego zespołu! Przecież wiesz, że kocham tylko i wyłącznie ciebie! Już kilka lat temu straciłam dla ciebie głowę, nie zmieniłabym zdania tak nagle, szczególnie, że cholernie mi na tobie zależy! Kocham cię, debilu!

-krzyczałam jak wariatka, ze łzami w oczach

-Jakoś nie chce mi się w to wierzyć, wiesz?

-spytał trochę spokojniej.

-Nie ufasz mi?

-odpowiedziałam pytaniem na pytanie trochę niepewnie.

-Ufam ci. Kocham cię. A myśl, że mogę cię stracić po prostu... zżera mnie od środka. Boli mnie to, że jesteśmy razem, a przez twoją pracę nie możemy spędzać razem czasu.

-powiedział, zakrywając twarz w dłoniach. Było mu wstyd.

-Myślisz, że mnie to nie boli? To wszystko zwaliło mi się na głowę. Niby tego chcę, kocham muzykę i kocham to, co robię... Dobrze chociaż, że będę miała czas po wydaniu albumu...

-skończyłam i szliśmy dalej za rękę, w ciszy.

-Wiesz co, Joe? Może przyjdziesz jutro do mnie do studio, albo pójdziemy tam razem? Jestem pewna, że nikt nie będzie miał nic przeciwko, i spędzimy ze sobą czas! Co ty na to?

-spytałam zachwycona.

-Mogę? A to nie będzie problem?

-spytał Joe.

-Skąd! Jeju, jak świetnie!

-zaczęłam skakać jak poparzona.